Господа пешаци. Верзија ТЕ-МК.

Одамна неам врцнато ништо на блогов, па денес добив онака доволна инспирација, мада пак хендикепирана од мрза за пишување, аааама не можам, ова морам да го искажам, појако е од мене.
...Да почнам со една реченица за Тетово, кој, како град (убав беше порано, сеа ептен се као изурбанизира па не се знае кој јаде, кој пие - а кој плаќа), и луѓето во него како учесници во сообраќајот, пролетери на градската сообраќајна култура;
Оние возачите, од скутер па до автобус, ќе ги остаам на раат, тие се посебна бранша која џабе да ја отсликуеш каква е, ко е сувишно.
Да се навратам конкретно на другите учесници у сообраќајот, речи директни/индиректни - сеедно, господата пешаците.
Уште поконкретно на тинејџерите, младинците, па и тие што се со околу касно созревање.
Нивните од дома знаат дека тие одат во училишта, дали основни, средни, па и не е толку битно, фазон негде ги праќаат.
Е сега, навистина не знам каков е нашиот образовен систем и дали вооошто во училиштето се учи за некоја основна сообраќајна култура, ама ова брате не се трпи.
Ние по ОТП (Ташко, Бог да го прости со стапче не млатеше ако не бевме прецизни и точни у испрашувањата), барем научивме нешто...
Не дека возачите низ Тетово, кои ги има од-уздуж-и-попреку Европа се навистина учени возачи, ама и пешаците многу иритираат.
Тоа бре да не се знае кај се проаѓа улица.
КО ЗАЛИВАДЕНИ!
Ко да го освоиле Тетово... Уште партизанска штафета им фали и ајде-бирррр...
На мене јасно ми е дека уште многу одамна шема беше наместо у школо да се иде по кафиќите на макиато, ама мора малку и на некоја елементарна култура да се мисли. Луѓе сме...
Јеботе, дај кога веќе се виси толку по кафиќите, а у училиштата дали не ги учат или таму не им се учи сообраќајна култура, барем тие газдите да земат на телевизорите место остали дрнци курци-палци, да им пуштаат така некои едукативни содржини поврзани со сообраќајот, каде би можело да им влезе нешто у глава, ваљда посконцентрирани се кога седат на маса со макиато, место со тетратки и на клупа.
Нели е добар пример за почеток?
Страшно...
Па се прашуеш:
Дали е до свеста на луѓето?
Дали е до образовниот систем?
Дали е до структурата и прекукур на самата градска власт?
21 век е...
Не за друго - лошо и некултурно изгледа, ко башибузук, се случуваат и немили настани, несреќи, с'краја да е - жртви...
Навистина, нешто мора да се смени, од негде мора да се почне, абе и 20 години нека поминат ако треба, ама мора да се научи елементарна сообраќајна култура.

Толку.

А секоја чест на тие обратните од овие опишаниве.

Што е поентата на Љубењето?

Својот фокус ќе го насочам кон Љубовта. Баталив тоа дневно-политички и остали-срања. They're all useless.
Пред се, ќе поставам три основни прашања;
- Што е љубов?
- Што сакаме да проживееме со љубењето некого?
За крај,
- Која е поентата на сето тоа?
И нормално, знам дека ги немам одговорите на овие прашања.
Можеби ќе ви изгледа целиов текст чудно и реторички, но, и јас самиот се трудам да сфатам (ако можам), или барем малку си разјаснам на себе си што значи сето ова.
Се трудам да откријам што значи некому да му го дадеш срцето и се' да биде убаво и пријатно и интересно и прекрасно во одреден период од животот, а после тоа, милион работи да прават проблем?
Првенствено индиферентноста.
Дали љубиме парцијално? Дали љубиме само кога не понесува потребата за љубење? Дали љубиме само кога во моментот тоа ни е потребно, а после тоа „се враќаме во реалноста“? А уствари, која е таа „реалност“? Онаа што како фикција сме ја замислиле или таа која што ни одговара да си ја форсираме?
Пак не знам.
Наеднаш, од секое можно поле излегуваат препреки, опструкции, неволји. Наеднаш се губи желбата за спојување, уживање.
Зошто е тоа така?
Дали животот е премногу црн и поради тоа сите работи во сегашноста и иднината изгледаат само црно? Зошто тогаш се впуштаме во нешто убаво, а потоа го замислуваме и ни изгледа само како црно и неизводливо?
Зошто?
Зошто во животот бараме љубов, нега, грижа, хармонија, среќа, радост? Зарем тоа не е поради фактот дека постои и некаква светлина, сем замислените црнила?
Ако ја нема љубовта, тоа значи дека животот е поубав, или обратно?
А нормално, секој, па дури и мало дете знае дека не се живее само од љубов, постојат многу други битни работи за човечкиот опстанок, но, зарем не започнува се' со неа? Не е ли таа тој предзнак за здрав, нормален и хармоничен живот? Толку ли е тешко да прифатиш искрено и со чисто срце нечија љубов, без притоа да те опструира прашањето за иднината? Зарем тешко ли е со љубов и желба за поинаков и поубав живот да се бориш понатаму?
На жалост, за некои прашања едноставно не постојат комплетни и јасно дефинирани одговори. Се извинувам на патетиката, ако ја створив додека го читавте текстов.
Најверојатно, секој сето ова си го сфаќа индивидуално...

Луд јебе збуњеног...

...Си идам ја така од факс пешки по „Партизанска“, викам ај до „Соборна“ да фатам превоз за надома, и целиот така занесен у музиката што ја слушав и чат-пат некои мисли што ми провејуваа низ глава, махинално здогледуем некаков натпис „TETOV“ и си влагам ја у аутово, така ноншалантно, непрашувајќи што-како, залуден со музиката, седнувам, си гледам низ прозор и кулирам. Седнува тип напред и, вози Мишко... Стигнавме негде на прва патарина, онаа Глумово ли се викаше, не знам, ко ликов што вози, гледам се залепуе до едно скапано комбенце, тоа проаѓа, тој доаѓа на ред, подзастанува, му дига рука на тој заќорениот-у-броење-пари-тип-што-работи-на-наплата и си продужуе исто као ништо да не било. Аи анасана, у тој момент се освестив. Си викам кј е сеа Груевски бе, или онаа со змискине очи, Јанкуловска, или тој Јанаќиевски, Миле, шефот на транспорт и врски? Ау, како се испиздив. Па добро, зар другиве се НЕНОРМАЛНИ бе што плаќаат патарина? Бре, у што сум ја тоа влегол, море пусти ајване? А ликов што го вози аутово, мргуд, темен, албанец. Ни збори-ни го'ори, што би рекле стариве. Фраер, и тоа голем. Браво, браво... Си вози, а ја и даље гледам низ прозор и не обраќам некоја посебна пажња на испиздувањето што ми проструи низ глава пред некое време. Стигнуеме за некои дваесеттина минути и на другава наплатна, Желино, и оп! Иста прича. Викам није могуќе. Ликов е власт! Кај вози без прописни дозволи за транспорт на луѓе, кај пичи 140 по автопат кај што се вози 120, не шљиви жива сила, ја нема фискалната на тој, како се викаше, па и на две путарини не плаќа! Аферим, аферим. Проаѓајќи ја путарината, пак почнав сериозно да размишљам. Си викам, море мора некој да стои позади ова, не може овие вака да се понашаат. И за малку ќе помислев дека постои некој „бос“ од страна, некој велик чуек, на кој што овие му даваат арач месечно, за тоа што шибаат така. Ама, ако помислив така, неосновано, без да знам точно и веродостојно, е кој е тој човек, де? Ма си викам, ова е Македонија, овде и невозможното е возможно. Заеби ти Пелистерски и змиски очи.

Стигнавме у Тетово.

Слегов, си платив 120 денари и целиот у прашалници си заврвив полека по пато', а у меѓувреме, видов уште десеттина исти/слични возила и комби паркирани над Монопол. Одлично.

Се надевам дека некој, некогаш ќе ми ја разреши оваа дилема што ми се начини денес.

Па пак се запрашувам, постои ли Полиција? Постои ли инспекција? Или све е калакурница?

Уфф... Изгледа дека е.

(текстов нема намера никого да навреди на верска или на било каква друга основа, сем ако тие таквите не се пронајдат затечени у него, вршејќи си работи преку кои си го гледаат опстанокот у нашава ни државичка.)

„Тата, тата, и ја би ово радио! - И тата би, сине...“

Сефтисуем, денес, 26.12.2011, на пет дена пред Новата дванаесетта година од новиот милениум, пратам и си мислам, море „курнаџиски“ било у денешно време да имаш блог, па ај и ја да бидам „фраер“ и шкрткам понекогаш.
Да пишам уште нешто? ...Ај не.
Доволно е за почеток. :)
А, само уште ова, ќе заборавев; се што пишувам тука, е чисто мој став, и не е поврзан на ниеден начин со нечив интерес, сем мојот, ...за да нема забуни ;)